ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ
« Όταν το έλασσον αναγορεύεται Μείζον »
Δημόσιο έγγραφο της 01-12-10
Δ/ΝΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΘΕΜΑ: «Διενέργεια ελέγχων στους χώρους όπου απαγορεύεται δια νόμου το κάπνισμα»
Σχ. α. β. γ. δ.
α. ο Νόμος 3868 «Περί αναβάθμισης ΕΣΥ και άλλων διατάξεων»
Σχόλιο για την αναβάθμιση: «Όλα τα ‘χε η Μαριωρή (ανεπάρκεια σε προσωπικό, μηχανήματα κλπ υποδομή), ο φερετζές (θέμα καπνίσματος) της έλλειπε».
«. . . Στην ανωτέρω προσπάθεια για την εφαρμογή του νομοθετικού πλαισίου απαγόρευσης του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, επισημαίνουμε ιδιαίτερα τα προβλεπόμενα από την σχετική (δ) εγκύκλιο, που αναφέρονται στην απαγόρευση του καπνίσματος στους χώρους των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, στους οποίους περιλαμβάνονται εκτός από τους κλειστούς χώρους και οι ακάλυπτοι χώροι, οι ταράτσες, τα αίθρια, οι εξώστες, καθώς και οι λοιποί υπαίθριοι και ημιυπαίθριοι χώροι κλπ.
Το κάπνισμα επιτρέπεται στους υπαίθριους χώρους του νοσοκομείου, μόνο για τους ψυχιατρικούς ασθενείς».
Σημείωση: Θα χρειασθεί οι συντάκτες του κακού αυτού νόμου να προσδιορίσουν το: Ποιος είναι ο ψυχιατρικός ασθενής. Εκτός και αν με αυτό, ανατρέψουν και τα μέχρι τούδε δεδομένα της Ψυχιατρικής !
Στη συνέχεια αναφέρεται ότι αποφασίζουν και απαγορεύουν το κάπνισμα:
α. Σ’ όλους τους εργαζόμενους του Νοσοκομείου
β. Στους ασθενείς
γ. Στους συγγενείς συνοδούς ασθενών και τους επισκέπτες
Εξαιρούν τους ψυχιατρικούς ασθενείς.
Είναι χρήσιμο να επισημανθούν τα παρακάτω:
- Θα απαγορεύουν στον κάθε γιατρό που είναι καπνιστής, να «ρίχνεται» με χαρά στο δύσκολο έργο του. Θα του στερούν την εκτόνωση που πετύχαινε με ένα τσιγάρο. Θα τον έχουν θυμωμένο, χωρίς εκτόνωση, γιατί προφανώς δεν τους ενδιαφέρει, ή γιατί «δεν τους κόβει». Εκτός και αν συμβαίνει κάτι άλλο (?). Αν τους ενδιέφερε πραγματικά ή αν «τους έκοβε», θα μελετούσαν για τις εξαρτήσεις, τη θεραπεία και την αξιοπρέπεια.
- Θα απαγορεύουν στον καπνιστή χειρουργό να καπνίσει και έτσι αυτός θα πάει μη εκτονωμένος, αλλά θυμωμένος μέσα στο χειρουργείο, κρατώντας νυστέρι.
- Θα απαγορεύουν στον καπνιστή Νευροχειρουργό την μέχρι τώρα εκτόνωση με το κάπνισμα και θα τον αναγκάζουν να πάει θυμωμένος στο νευροχειρουργικό τραπέζι, για τη λεπτεπίλεπτη επέμβαση.
- Θα απαγορεύουν την εκτόνωση στους καπνιστές: Νοσηλευτές που ουσιαστικά «κρατούν» τη λειτουργία του Νοσοκομείου, το Παραϊατρικό προσωπικό, τους Διοικητικούς, Τεχνικούς, Εργάτες κλπ, χωρίς την εκτόνωση μέσω καπνίσματος, ή χωρίς υποκατάσταση του τσιγάρου, με κάτι άλλο, αναλογικά ισότιμου ενεργειακά μέσα τους.
- Θα απαγορεύουν στον καπνιστή πατέρα, που το παιδί του νοσηλεύεται για λευχαιμία, να πάρει μια ανάσα στο Κυλικείο, κάνοντας ένα τσιγάρο με φίλους, που του συμπαραστέκονται.
- Θα απαγορεύουν στους καπνιστές οικείους συγγενείς, που το αγαπημένο τους άτομο δίνει μάχη με τη ζωή, στο χειρουργείο και την κλινική, να κάνουν ένα αντιαγχώδες τσιγάρο στον κήπο και στο Κυλικείο.
- Θα απαγορεύουν («αυτοί» δεν έχουν ιερό και όσιο) να καπνίσει, στη μάνα που έμαθε για το θάνατο του παιδιού της και οδύρεται για το χαμό, στον κήπο του Νοσοκομείου.
Θα χρησιμοποιήσουν γι’ αυτό το κυριολεκτικά έλασσον, αλλά αναγορευμένο απ’ αυτούς ΜΕΙΖΩΝ θέμα, τα όργανα, που εκτελούν άκριτα ως όργανα που είναι, τις διαταγές και φυσικά δεν έχουν δική τους ενεργό κριτική, να «συλλάβουν» τους … εγκληματίες.
Δηλαδή τους «εγκληματίες» καπνιστές Χειρουργούς, Νευροχειρουργούς, Γιατρούς των άλλων ειδικοτήτων, Νοσηλευτές, Διοικητικούς, Τεχνικούς, Φύλακες, Εργάτες κλπ., τον Πατέρα που χάνει το παιδί του, τη Μάνα που έχασε το παιδί της, τους συγγενείς που αγωνιούν …
Χρειάζεται να εντοπίσουν όλους αυτούς τους παράνομους, όλα αυτά τα «εγκληματικά στοιχεία», να τους «συλλάβουν» επ’ αυτοφώρω και να τους «κόψουν» πρόστιμο.
Βεβαίως θα χρειασθούν γι΄ αυτό, τη συνδρομή των «καρφιών», ρουφιάνων, καταδοτών, προδοτών και άλλων τέτοιων «λουλουδιών».
Επειδή για ορισμένους, πολύ δυστυχώς, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», για το κυριολεκτικά έλασσον, που όμως έχει αναγορευτεί απ’ «αυτούς» σε ΜΕΙΖΟΝ (!!!), θέμα του καπνίσματος, αυτά τα «λουλούδια», θα βρίσκονται «άκουσον – άκουσον και φρίξον» υπό την Αιγίδα του Υπουργείου (!!!) και θα επιβραβεύονται !!!!!!!.
Ο λαός βέβαια επαναλαμβάνει και λέει: Την προδοσία πολλοί «αγάπησαν». Τον προδότη κανένας.
Να μην ξεχνούμε ότι Εφιάλτες μπορεί να «γεννιούνται» αλλά και να γίνονται, όταν υπάρξουν κατάλληλες συνθήκες και φυτώρια.
Εμείς ουσιαστικά δεν μιλάμε βέβαια για το έλασσον θέμα «κάπνισμα», αλλά για το πνεύμα και τις απόρροιες του νόμου, για το αν αυτός είναι ουσιαστικά υπέρ της Πολιτείας και των πολιτών ή αν πρόκειται για κάτι άλλο.
Πάντως, επιτρέπουν –λέει- το κάπνισμα (μόνο) στους Ψυχιατρικούς ασθενείς (γιατί τάχα άραγε;), στους υπαίθριους χώρους.
Δηλαδή στην ενδεχόμενη βαρυχειμωνιά και το δριμύ ψύχος, θα επιτρέπουν οι όποιοι «αυτοί», στον ψυχικά άρρωστο, να βγει έξω και να καπνίσει. Δηλαδή, όχι για να τον προστατεύσουν σαν ένα άρρωστο όν, που βρίσκεται σε πολιτισμένο περιβάλλον, να καπνίσει στον κατάλληλο με εξαερισμό, κλειστό χώρο (καπνιστήριο), αλλά σαν αναγκαίο (;) για αυτούς κακό (φύγε κακό απ’ τα μάτια μου κι ας πάθεις πνευμονία).
Θα επιτρέψουν το κάπνισμα στον ψυχιατρικό ασθενή, γιατί βεβαίως, φυσικά και δεν νοιάζονται καθόλου για την ψυχική υγεία (αφού είναι εντελώς άσχετοι με το θέμα, για να μείνουμε μόνο σ’ αυτό), αλλά νοιάζονται (φοβούνται) για τις υποτροπές και τυχόν διεγέρσεις των ασθενών, από την απαγόρευση.
Διότι, δεν νοιάζονται για την αξιοπρέπεια της προσωπικότητας των χρηστών καπνιστών (ψυχικά ασθενών και υγειών ατόμων), αλλά για το τσάκισμά της. Δηλαδή να δρουν ως παράνομοι, αφού είναι αναγκασμένοι να καπνίσουν κρυφά, σε πλαίσιο εξευτελιστικό.
Δεν νοιάζονται και δεν σέβονται, γιατί προφανώς δεν γνωρίζουν, για θέματα όπως η εξάρτηση, η διαφορετικότητα, οι μειονότητες, η ελευθερία και τα όριά της.
Και αυτοί, οι όποιοι «αυτοί», παραβαίνουν τα ηθικά όρια, νομότυπα είναι νόμιμοι, με τον κακό νόμο της καθολικής απόλυτης απαγόρευσης και των αδιεξόδων. Όμως, ο κακός αυτός νόμος απαιτείται να τροποποιηθεί ώστε να δίνει λύσεις. Να γίνει νόμος που να τον σέβονται πραγματικά όλοι οι πολίτες.
Ο Ντιντερό έλεγε μεταξύ άλλων: Νόμοι αντίθετοι στην ευτυχία του πολίτη, είναι ανήθικοι και γρήγορα καταργούνται.
Θυμίζουμε ότι το νόμιμο δεν συνεπάγεται ότι είναι και ηθικό, ενώ το ηθικό, μπορεί κάλλιστα να μη θεωρείται νόμιμο.
Να θυμηθούμε ότι κάποιοι, κάπου, κάποτε είχαν απαγορεύσει την κυκλοφορία της «Πολιτείας» του Πλάτωνα !
Αυτοί οι «όποιοι», προφανώς τους καπνιστές, που δεν είναι καθόλου μειονότητα:
- Είτε δεν τους θεωρούν ως εξαρτημένους (αγνοούν το: έξις Δευτέρα φύσις), γιατί προφανώς δεν έχουν ιδέα τι είναι εξάρτηση. Και οι εξαρτήσεις να θυμίσουμε πέραν από την παθολογία, υπάγονται για το ψυχικό τους μέρος, στην ψυχολογία και την ψυχιατρική.
- Είτε μπορεί μεν να τους θεωρούν εξαρτημένους (ασθενείς), αλλά να νομίζουν ότι βρήκαν οι ίδιοι την καταπληκτικά έξυπνη, τη μοναδική θεραπεία, μέσω της απαγόρευσης (άσχετα από τις παράπλευρες απώλειες, αν όχι ακριβώς γι’ αυτές). Δηλαδή αυτοί οι «όποιοι», ουσιαστικά να βρίσκονται εκτός πραγματικότητας. Όπως μερικοί μπορεί να παίζουν «Ναυμαχία επί χάρτου» και παίζοντας και νικώντας στο χαρτί, να βγάζουν συμπεράσματα και για την πραγματικότητα, πανηγυρίζοντας.
Τι να κάνουν οι καπνιστές, οι «μισοί σχεδόν» από τους Έλληνες;
- Να περιμένουν να «σχολάσουν» για να κάνουν τσιγάρο; Είναι φυσικά αυτό εκτός πραγματικότητας.
- Να πάνε ως παράνομοι και ξεφτιλισμένοι στις τουαλέτες για να καπνίσουν;
- Να παραιτηθούν από την εργασία τους; (Εδώ γελάμε).
- Να ξεσηκωθούν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους ισότιμα;
Σε πλαίσιο επιθυμητής ισοτιμίας, ισονομίας και ισοπολιτείας, αυτό που μπορούν και πρέπει να κάνουν μπορεί να είναι:
Να διαδώσουν τη γνώση για το κάπνισμα (θετικά – αρνητικά) και την ψυχολογία του καπνίσματος με την δυναμική που αντιπροσωπεύει και συνεπάγεται, αλλά και για την αξιοπρέπεια, την ελεύθερη επιλογή και την ελευθερία του ατόμου.
Εφ’ όσον είμαστε ακόμη στη Δημοκρατία και δεν ισχύει το: «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν την απαγόρευση της έκφρασης και της διακίνησης των ιδεών».
Το «πιστεύω» του καπνιστού:
- Δεν θέλω να κάνω κάτι (να καπνίζω) στα κρυφά, γιατί δεν είμαι παράνομος.
- Δεν θέλω να μου κάνουν τη χάρη (να κάνουν τα «στραβά μάτια»), γιατί δεν θέλω εξάρτηση από τους όποιους άλλους.
- Αγωνίζομαι και Θέλω τα δικαιώματά μου, ως καπνιστού (ως ελεύθερο ον που είμαι) και ταυτόχρονα βοηθώ και στηρίζω τα δικαιώματα, την προστασία και την ελευθερία των άλλων, των μη καπνιστών. Όλοι μπορούν να έχουν μια θέση κάτω από τον ήλιο.
Οι όποιοι «αυτοί», αποφασίζουν και διατάζουν χωρίς διεξόδους (είναι πραγματικά παλαβό), χωρίς βαλβίδες εκτόνωσης της ψυχικής έντασης, γιατί είναι προφανώς εντελώς άσχετοι, τόσον περί τα θέματα στοιχειώδους ψυχολογίας και ψυχοδυναμικής, αλλά και αυτής της απλής κοινής λογικής.
Σημείωση:
1. Δεν σημαίνει ότι ένας Ψυχολόγος ή Ψυχίατρος, γνωρίζει οπωσδήποτε το θέμα. Πάντα υπάρχουν τα «άσχετα παπαγαλάκια» αλλά και οι «γενίτσαροι». Αντίθετα όλοι εμείς, καπνιστές και μη, χρειαζόμαστε τον επιστημονικό λόγο και την ηθική.
2. Ορισμένοι καπνιστές διατείνονται ότι είναι σχετικά εύκολη η διακοπή του καπνίσματος. Αφού ομιλούν, ως διατείνονται, εκ πείρας. Πάντως υπάρχουν καπνιστές, που όταν ήταν ενεργοί, θα τους χαρακτηρίζαμε ερασιτέχνες, που όμως σήμερα αυτοπροσδιορίζονται μαζί με τους υπόλοιπους, συλλήβδην ως πρώην καπνιστές.
3. Υπάρχουν καπνιστές που δεν θέλουν (δικαίωμά τους) την διακοπή του καπνίσματος για τους ίδιους, ενώ επιθυμούν με τα κατάλληλα μέτρα, να μην ενοχλούνται οι μη καπνιστές.
4. Σε μια πολιτισμένη κοινωνία και πολιτεία που αγαπάει τα παιδιά της, για το συνολικό θέμα «κάπνισμα» χρειάζεται η επιστημονική γνώση στον κόσμο και όχι η ενορχηστρωμένη συναισθηματική και εξουσιαστική επίθεση στους καπνιστές.
Αυτά που χρειάζεται να γίνουν μεταξύ άλλων ίσως, είναι:
1. Οι ελεύθεροι πολίτες (ανεξάρτητα από το κάπνισμα), να ψάξουν για το πνεύμα του νόμου. Να διακρίνουν δηλαδή από τη διατύπωση, αν αυτός πράγματι είναι νόμος που εξυπηρετεί τους πολίτες και την Πολιτεία, ή αντίθετα χωρίς επιλογή και διεξόδους, αν υπάρχει για να επιβάλλεται, να καταπιέζει και να σπρώχνει στην «παρανομία», υποβαθμίζοντας τους πολίτες. Αν όντως συμβαίνει αυτό, γιατί άραγε;
2. Οι καπνιστές που επιθυμούν να συνεχίσουν το κάπνισμα, αλλά και άλλοι πολίτες που συμπαρίστανται ενάντια στο πνεύμα του κακού νόμου, να συσπειρωθούν ιδρύοντας νόμιμο όργανο (Σύλλογος, Σωματείο, κάτι άλλο), με σκοπό την προάσπιση της ελευθερίας έκφρασης καπνιστών και μη καπνιστών σε μια κοινωνία, που οι νόμοι πράγματι να προστατεύουν όλους τους πολίτες και να στηρίζονται στην επιστημονική λογική και την ηθική.
Θεσσαλονίκη 03-01-11
